آقا زاده
نوشته: رضا اسدی

جمشید همین طور كه كارتن ها را از روی پالت به داخل ماشین می انداخت گفت:
نگاهش كنید مردیكه تازه داره میاد سر كار .
بعد نگاهی به ساعت روی دیوار كرد و با پوزخند گفت:
اُمده ناهارشُ تو كارخونش بخوره
رضا كه كنار ماشین ایستاده بود، كمی جایش را تغییر داد و گفت:
خوب این آقازاده ها هروقت كه دلشون خواست میان. اصلآ لزومی نداره كه مثل ما رعیت زاده ها اول صُب از خوابشون بزنن و تا آخرشب جون بكنن.
راننده كه یك نخ سیگار گوشة لبش بود و با یك دستمال داشت شیشة ماشینُ تمیز می كرد شروع كرد به غرغركردن كه آقایون عجله كنید، من كاردارم ازصُب تا حالا فقط یك سرویس رفتم، بخوام اینجوری كار كنم شب باست گشنه بخوابم.
یعقوب كه كارتن ها رُا داخل ماشین می چیند به حمایت از راننده گفت:
مشتی آخراش الان تموم میشه خیالت راحت.
مرتضی ازروی لیفتراك پایین آمد و نزدیك رضا ایستاد، جمشید دوباره شروع كرد
- مرتضی آقازاده رو دیدی؟
- آره دیدم، راسی جمشید بهت گفته بودم، آقازاده یك سال ازمن كوچیكتر؟
- آره، چندبارم گفتی.
رضا باتخته شاسی كه دستش بود زد به پشت مرتضی و گفت:
آره از تو یك سال كوچیكتر اما صد برابر تو  و بابات مایه داره كه برای من وتو خوابشم حرومه، حروم….
یعقوب باصدای بلند شروع كرد خندیدن
- نه رضا اشتباه می كنی این حاج مرتضی خیلی وضعش خوبه آخه یك سال از آقازادة كارخونه بزرگتره………
مرتضی هم شروع كردبه خندیدن. جمشید كه آخرین كارتنُ می نداخت تو ماشین كفت:
گور باباش، ولش كنید الكی داریم خودمونو اذیت می كنیم داره كه داره به جهنم.
رضا به طرف راننده رفت و رسید رنگ هارا دادتا امضاكند. راننده سریع برگِ را امضاكرد و رفت. آخر شب جمشید كه از اتاق آقازاده بیرون می آمد پكر بود.
صبح آن روز یك ابلاغیه به انبار دادند: «آقای یعقوب سعیدی از تاریخ این ابلاغیه جزو پرسنل شركت نبوده و ورود ایشان به انبار و واحدهای تابع ممنوع میباشد، همچنین هرگونه بحث و گفت وگو در هنگام كارممنوع می باشد»

 ***

 

بررسی:
 
محمدرضا خردمندان

 
داستان كه تمام می شود یك لحظه آدم جا می خورد و انگار غافلگیر شده باشد داستان را توی ذهن مرور می كند. شخصیتها را به یاد می آورد و سعی می كند ارتباط بین حرفها، رفتارها و اتفاقی كه در نهایت افتاده را بیابد اما این تلاش راه به جایی نمی برد.
 

داستان مبهم به  پایان رسیده است و نتیجه گیری قطعی نمی توان از آن داشت. در واقع معلوم نیست اتفاق پایان داستان به چه موردی اشاره دارد. آیا منظور نویسنده به اصطلاح «زیراب زنی» یكی از پرسنل است؟! چرا یعقوب؟ یعقوب كه در بین جمع تقریبن كمتر از همه حرف می زند. پس چرا او از كار اخراج شده؟ آیا كسی نسبت به او كینه داشته؟ چه كسی و چرا؟
 

چرا ابلاغیه را به جمشید داده اند؟ آیا نویسنده می خواهد استبداد حاكم بر محیط را نشان بدهد؟ اگر به جای یعقوب مثلن ابلاغیه به نام رضا یا دیگری بود چه فرقی می كرد؟ این ها سوال هایی است كه ذهن خواننده را به خود مشغول می كند.